مچوریتی بافتی

مچوریتی بافتی (Textural Maturity)

عدم وجود رس و مواد دانه ریز آواری، جورشدگی و گردشدگی خوب دانه‌ها در ماسه‌سنگ‌ها تحت عنوان بلوغ بافتی معرفی گردیده است که تحت تأثیر انرژی مکانیکی حاکم بر محیط رسوب‌گذاری می‌باشد. مچوریتی بافتی از بهترین ویژگی‌هایی است که می‌توان بر اساس آن به شرایط فیزیکی محیط رسوبی پی برد، زیرا با افزایش انرژی مکانیکی مچوریتی بافتی نیز افزایش پیدا می‌کند. نکته‌ای که باید به آن توجه شود این است که مچوریتی بافتی بیان‌کننده شرایط رسوب‌گذاری اولیه است و تغییرات دیاژنتیکی بعدی را نمی‌توان در نظر گرفت (پروین، 1383). تیانری (1991) برای مطالعه مچوریتی بافتی در ماسه‌سنگ‌ها ضریب بافتی جامع (Td) را مطرح کرد که فرمول آن در زیر مشاهده می‌شود. با افزایش ضریب بافتی جامع، مچوریتی بافتی نیز افزایش می‌یابد.

Td=(S0Q(P02+(R-A)2)0.5/(PQC)

 

 

 

سرعت ریز شدگی دانه‌های با جنس‌های متفاوت متغیر است. چنانچه قطعاتی که از نظر مکانیکی و شیمیایی پایدارترند (مانند خرده‌های کوارتزیتی) تا مسافت‌های طولانی تغییر کمی در اندازه آنها حاصل می‌شود، در حالیکه قطعات سست‌تر (مانند قطعات آهکی) به سرعت فرسایش یافته و اندازه آنها کاهش می‌یابد. بنابر‌این دانه‌های کوارتز، خرده‌های آهکی و سیلتی که در حد ماسه هستند مسافت حمل مشابهی ندارند (رایس، 1999) .

 

 


 

 

 

 

منبع:

-         Rice, S., 1999. The nature and controls on downstream fining within sedimentary links. Journal of Sedimentary Research, 69, 32-39.

 

پروین، ح.، 1385. سنگ شناسی رسوبی. انتشارات دانشگاه پیام نور، چاپ ششم، 312 صفحه.

/ 0 نظر / 13 بازدید